Syriusz to pierwsza według jasności gwiazda, którą możemy podziwiać na niebie. Nazwa Syriusz pochodzi od starogreckiego słowa Seirios, które można przetłumaczyć jako: ognisty, gorący, prażący. 

W mitologii greckiej Syriusz był psem należącym do Oriona – beockiego myśliwego, który zginął od ukąszenia skorpiona nasłanego przez boginię Artemidę. Po śmierci, wraz z owym skorpionem i psami – Procjonem i Syriuszem właśnie, został przez bogów przeniesiony na nieboskłon.

Najjaśniejsza gwiazda

Syriusz jest białą gwiazdą ciągu głównego, o trybie widmowym A1V. We wnętrzu takich gwiazd zachodzi termojądrowa przemiana wodoru w tlen. 
Syriusz jest jedną z gwiazd leżących najbliżej Słońca (w odległości 8,6 lat świetlnych) Z kolei najbliżej Syriusza jest położona gwiazda Procjon (leżąca około 5,2 lat świetlnych od niego).

Syriusz nie bez powodu uważany jest za najjaśniejszą gwiazdę. Jest on około 26 razy jaśniejszy niż Słońce. Jego jasność obserwowana wynosi -1,47 magnitudo. Jednak najjaśniejszą gwiazdą na nocnym niebie jest nie tylko dlatego, że jest niezwykle jasny (wiele gwiazd ma wyższą jasność absolutną), lecz dlatego, że znajduje się tak blisko. Odległość Syriusza od Ziemi.

Również temperatura Syriusza jest dużo wyższa od temperatury Słońca. Temperatura jego powierzchni sięga 10.000 K, podczas gdy temperatura powierzchni Słońca wynosi 5800 K. Promień gwiazdy jest blisko dwukrotnie większy aniżeli promień Słońca. Tak samo jej masa. Syriusz jest także  dużo  bogatszy od Słońca w metale takie jak na przykład żelazo.

Obserwowany gołym okiem Syriusz wygląda jak pojedyncza gwiazda. W rzeczywistości, jednak, jest gwiazdą podwójną. Składa się z jasnej, białej gwiazdy, określanej jako Syriusz A, oraz towarzyszącego jej białego karła, określanego, jako Syriusz B.Jego średnica jest trochę mniejsza aniżeli średnica Ziemi. Syriusz B porusza się wokół Syriusza A po eliptycznej orbicie. Choć jest prawie 10 tysięcy razy słabszy od Syriusza A, jest znacznie gorętszy.

Prawdopodobnie kiedyś, tak jak dzisiaj Syriusz, był jasną gwiazdą ciągu głównego. Po wyczerpaniu zapasów wodoru stała się czerwonym olbrzymem, który zapadając się, przeistoczył się  w białego karła. Za około 1 miliard lat, kiedy Syriusz A wyczerpie swoje zapasy wodoru, najprawdopodobniej podzieli los Syriusza B i najpierw stanie się czerwonym olbrzymem, a następnie białym karłem. Ze względu na to, że białe karły pozbawione są źródeł energii, w przyszłości obie gwiazdy staną się czarnymi karłami.

Czarne karły to gwiazdy hipotetyczne, powstające wówczas, kiedy białe karły nie mogą już emitować promieniowania elektromagnetycznego.

Naukowcy uważają, że oprócz Syriusza B gwiazda może posiadać jeszcze jeden element i stanowić układ potrójny, jednak aktualne badania nie są w stanie tego jeszcze ze stuprocentową pewnością potwierdzić. 

Wiek Syriusza A szacuje się na 225 do 250 milionów lat.

Gdzie szukać gwiazdy Syriusz?

Gwiazdę Syriusz możemy dostrzec niemal z każdego miejsca naszej planety. Wyjątek stanowi jedynie Arktyka. Syriusz znajduje się nisko, nad południowym horyzontem. Jest największą gwiazdą południowego nieba.

Aby znaleźć Syriusza, pomiędzy wschodnim a południowym obszarem nieba należy najpierw zlokalizować Gwiazdozbiór Oriona, następnie trzeba odnaleźć trzy gwiazdy w pasie Oriona. Są to:  Delta (Mintaka), Epsilon (Alnilam) i Zeta Orionis (Alnitak). One wskazują kierunek do Syriusza. 

Pamiętajmy, że Gwiazdozbiór Oriona widoczny jest na naszym niebie w miesiącach jesiennych, zimowych i wiosennych (mniej więcej od października do maja). W sprzyjających warunkach Syriusza możemy zobaczyć na niebie nawet podczas dnia. 

Na półkuli północnej Syriusz jest widoczny jako  jeden z wierzchołków trójkąta zimowego – asteryzmu składającego się z trzech jasnych gwiazd: Syriusza właśnie, Beltegezy i Procjona.