W walce z barszczem Sosnowskiego stosuje się metody mechaniczne i chemiczne. Rośliny są wycinane i opryskiwane środkami chemicznymi. - Tam, gdzie nie można stosować oprysków - np. nad brzegami rzek - preparaty chemiczne są wstrzykiwane bezpośrednio do szyjki korzeniowej roślin - tłumaczy Jerzy Jaskiernia z Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie, który który kieruje projektem "Środowisko bez barszczu Sosnowskiego". Dzięki tej metodzie populację barszczu Sosnowskiego w Małopolsce udało się zmniejszyć o około 35-40 proc. 

Czytaj więcej: BARSZCZ SOSNOWSKIEGO: CO POWINNIŚMY WIEDZIEĆ O TEJ TOKSYCZNEJ ROŚLINIE?

Barszcz Sosnowskiego pochodzi z Kaukazu. Do Polski trafił w latach 60. i 70. Ponieważ jest on źródłem białka i daje bardzo wydajne plony, próbowano wykorzystać go jako paszę. Jednak hodowla wymknęła się spod kontroli. Barszcz zaczął z pól wypierać rodzime gatunki roślin, okazał się też niebezpieczny i dla zwierząt, i dla ludzi. Ma właściwości parzące i alergizujące. Kontakt z rośliną wywołuje reakcje skórne, w tym nawet oparzenia drugiego i trzeciego stopnia.

Na terenie Małopolski odnotowano wiele przypadków poparzeń wśród dzieci, które miały kontakt z rośliną, a potem pod wpływem słońca odnawiały im się rany.

Sprawdź także inne, inwazyjne gatunki roślin!

Szacuje się, że w Polsce barszcz Sosnowskiego porasta ok. 8 tys. ha, w Małopolsce ok. 250 ha. Roślina w pełni kwitnienia dochodzi do 4-4,5 metrów wysokości. Bardzo często występuje nad rzekami i potokami. W ramach projektu "Środowisko bez barszczu Sosnowskiego" roślina jest zwalczana na 134 ha gruntów.

Walka z barszczem Sosnowskiego jest trudna ze względu na wysoki współczynnik jego rozmnażania, odporność na wiele herbicydów oraz konieczność wielokrotnego powtarzania zabiegów niszczących.

Projekt, którego liderem jest Uniwersytet Rolniczy w Krakowie ma potrwać do wiosny 2016 r.